Toppers van Transdev: Meike

Binnen Transdev vinden we niets belangrijkers dan het creëren van een veilige omgeving. Een veilige omgeving voor reizigers en patiënten, maar zo mogelijk nog meer voor iedereen die werkzaam is binnen de Transdev-familie. Al onze medewerkers verdienen een werkplek waar ze zich thuis voelen en waarin ze zichzelf kunnen zijn. Onze nieuwe Topper van Transdev is Meike (40), op een steenworp afstand van het Transdev-hoofdkantoor geboren en sinds een kleine anderhalf jaar buschauffeur voor Connexxion in Gooi en Vechtstreek. Op de vestiging in Hilversum vertelt Meike openhartig over haar werk, collega’s en over Trans Awareness Week. “Ik heb me in het verleden helaas niet bij iedere werkgever op mijn gemak gevoeld, maar hier bij Connexxion kan ik mezelf zijn.”

“Al van kinds af aan voelde ik dat ik anders was, maar wist niet wat"


Voordat Meike achter het stuur van de bus klom, maakte ze al vele kilometers voor verschillende koeriers- en pakketdiensten. “Het was heel fijn werk, veel vrijheid. Autorijden heb ik altijd al heerlijk gevonden. Sterker nog, van jongs af aan was ik alleen maar met speelgoedautootjes bezig. Deze interesse is er nog steeds; ik ben dan ook een groot autosportfan,” zegt ze lachend. Hoewel Meike in haar jeugd als een stereotype jongen veel met autootjes speelde, had ze toch al snel het gevoel dat ze niet goed in haar vel zat. “Vrij letterlijk eigenlijk, ik kon mijn lichaam maar niet accepteren zoals het was. Er klopte iets niet,” legt ze uit. “Al van kinds af aan voelde ik dat ik anders was, maar wist niet wat. Ik voelde dat ik anders was dan de jongens in mijn klas, maar ik kon het maar geen naam geven. Je bent geen jongen want je voelt je een meisje, maar je kan geen meisje zijn want je ziet er uit als jongen. Een soort niemandsland. Pas rond mijn 12e begon het me steeds meer duidelijk te worden wie of wat ik was.”
 
 “Op mijn achttiende heb ik dit gedeeld met mijn ouders en daarna ben ik serieus gaan nadenken over mijn transitie.” Toch duurde het nog jaren voordat ze daadwerkelijk de stappen durfde zetten om fysiek te worden zoals ze zich al jaren voelde. “Medio 2003 heb ik de knoop doorgehakt en een goed anderhalf jaar later, begin 2005, ben ik mijzelf. Meike. Uiteindelijk ben ik in 2007 geopereerd. Er volgde een periode waarin ik, hoewel ik meer dan ooit mezelf was, toch erg onzeker was. Ik heb ook een paar jaar thuis gezeten nadat ik in mijn auto ben aangereden door vluchtende overvallers, spannend verhaal wel. Hier hield ik wel wat rugletsel aan over. Het was geen makkelijke tijd. Pas de laatste zes maanden besef ik me dat vrijwel iedereen kritisch is op zichzelf. Die zelfreflectie heeft mij enorm geholpen. Sindsdien sta ik zelfverzekerder in het leven en ben ik meer van mezelf gaan houden. Eigenlijk is het een soort tweede ‘coming out’,” zegt ze trots.

"Binnen ons bedrijf vind je alles: elke leeftijd, elk geloof, elke geaardheid"


Een vriend die al bij Connexxion reed, haalde Meike over om de overstap van koerier naar buschauffeur te maken. “Als ik had geweten dat hoe leuk dit werk is en dat de collega’s zo gezellig en begripvol zijn, dan was ik dit veel eerder gaan doen,” geeft ze lachend toe. Wel was ze in het begin bang voor reacties van collega’s en ook van reizigers. “Over mijn stem werd ik wat onzekerder de laatste maanden. Ik word vooral aan de telefoon nog wel eens ‘misgendered’. Daarom volg ik nu logopedie, zodat mijn stem vrouwelijker gaat klinken en beter bij mij gaat passen.” Die angst is inmiddels wel een stuk minder, vooral met betrekking tot collega’s, vertelt ze: “transgender zijn is hier geen ‘ding’, geen beladen issue. Dat heeft er, samen met mijn zelfspot en humoristische kijk op dingen, voor gezorgd dat ik me eigenlijk heel snel op mijn plek voelde hier. Wel is het zo dat dit begrip er helaas nog niet overal en voor iedereen is. Daarom is het goed dat er een Trans Awareness Week is, iets waar ik voor het eerst zelf ook nu openlijk aandacht voor durf te vragen.” Deze week staat wereldwijd in het teken van het vergroten van zichtbaarheid van de transgemeenschap en het vragen van aandacht voor de problemen waarmee transgender personen worden geconfronteerd.

Mede dankzij het goede contact met haar collega’s, geniet Meike van elke dag op de bus. “ Sowieso rijden we hier in één van de mooiste gebieden van ons land. De routes langs de heide zijn beeldschoon, welk seizoen dan ook,” vertelt ze enthousiast. “Ook ben ik blij dat de voordeur van de bus weer open is, ik miste het persoonlijke contact met de passagiers. Ik kan vooral veel plezier halen uit het contact met kinderen. Ik wil ze laten zien dat de bus of de chauffeur niet eng is, maar juist ontzettend leuk. Ons werk is echt heel belonend.” Meike ziet buschauffeurs dan ook als een bijzondere groep mensen: “ik denk dat de kracht van ons beroep is dat wij net zo’n afspiegeling van de maatschappij zijn als de reizigers in onze bus. Binnen ons bedrijf vind je alles: elke leeftijd, elk geloof, elke geaardheid. Net als de passagiers die we dagelijks vervoeren,” zegt ze. “Daarom voel ik hier dat ik mijzelf kan zijn. Ik ben wie ik ben; nu meer dan ooit!”